Tytułem wstępu

Oman..., a dlaczego by nie. Tam nas jeszcze nie było. Byliśmy w nieodległym Iranie. Teraz czas na kolejny kraj islamski, tym razem z kręgu kultury arabskiej. 

Oman to państwo leżące na Półwyspie Arabskim, nad Morzem Arabskim i Zatoką Omanską. Graniczy ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Arabią Saudyjską i Jemenem. Stolica mieści się w mieście Maskat. Oman należy do Ligi Państw Arabskich. 

Powierzchnia Omanu (ok. 309 tys. km2) jest niewiele mniejszą od obszaru Polski, natomiast liczba ludności tego kraju to zaledwie 4,6 mln. 

Oman to państwo o typie sułtanatu o ustroju monarchii absolutnej. 

 

Flaga Omanu 

Godło Omanu

 

Teren Omanu jest w dużej części płaski, w zachodniej części kraju znajduje się pustynia Ar-Rab al-Chali. W północno-wschodniej części kraju znajdują się góry z najwyższym szczytem kraju – Dżabal Szams o wysokości 3018 m n.p.m. 

W Omanie panuje klimat zwrotnikowy suchy – w styczniu temperatury wynoszą ok. 20 °C, a w lipcu najwyższe temperatury sięgają 50 °C. Opady są niskie, szczególnie w północnej części kraju, gdzie średnie wartości nie przekraczają 100 mm rocznie. Dominują pustynie i półpustynie z dolinami uedow. Charakterystycznymi roślinami tego regionu jest pustynna

roślinność kserofilna, miejscami rosną palmy i niskie akacje. 

Trochę historii kraju... 

Oman był położony na ważnych szlakach handlowych, dlatego już w drugim tysiącleciu p.n.e. produkowano tu kadzidła, wtedy też był bogatym i ważnym państwem. Przed islamizacją w VII wieku kraj był często niszczony przez wojny plemienne i perskie najazdy. W VIII wieku mieszkańcy Omanu przyjęli doktrynę ibadycką islamu i pod rządami wybranego przez siebie imama uniezależnili się od kalifatu Abbasydów. W X wieku kraj został podbity przez Seldżuków. Obieralni imamowie rządzili Omanem do XVIII wieku. W 1507 roku do portu zaczęli przypływać Portugalczycy i osiedlać się. W 1515 roku założyli obecną stolicę Omanu – Maskat. W 1650 roku Portugalczycy zostali wyparci przez Arabów, jednak w czasach nowożytnych Oman był także kilkakrotnie krótkotrwale okupowany przez Turcję i Persję. Obecnie panująca dynastia doszła do władzy pod koniec XVIII wieku. Następnie Oman popadł w zależność od Wielkiej Brytanii, pozostając jednakże krajem formalnie niepodległym (traktaty o przyjaźni, handlu i nawigacji). Bunty plemion z głębi kraju przeciwko władzy sułtana doprowadziły do podpisania przy udziale Brytyjczyków porozumienia, w wyniku którego w latach 1913-1957 istniały de facto dwa państwa: sułtanat Maskatu i imamat Omanu. W 1951 roku, na mocy układu z sułtanem, którym był wówczas Said III ibn-Taimur, Wielka Brytania potwierdziła niepodległość Omanu jako jednego państwa (Sułtanat Maskatu i Omanu). 

Lata 1962-1976 to okres walk wojsk rządowych z popieraną przez Jemen Południowy lewicową partyzantką w regionie Zufar. Na początku 1969 roku dzięki wsparciu militarnemu Południowego Jemenu, partyzanci zajęli duże połacie zachodniej części Zufaru. Rebelia upadła w 1976 roku na skutek irańskiej i brytyjskiej interwencji zbrojnej.

W 1970 po pałacowym zamachu stanu panującego sułtana zastąpił jego syn – Kabus ibn-Said, który zmienił oficjalną nazwę państwa na Sułtanat Omanu. W 1975 Oman został ostatecznie zjednoczony przez sułtana. Rewolucja w Iranie, a także wojna iracko-iranska przyczyniły się do umocnienia stosunków Omanu z USA, które zainstalowały swoje bazy w zamian za pomoc ekonomiczną, handlową i wojskową. Znaczne dochody państwa pochodzą z eksploatowanych od lat 50-tych XX wieku bogatych złóż ropy naftowej. W 1971 roku Oman został członkiem ONZ. 

W Omanie panuje monarchia dziedziczna. Głową państwa jest obecnie sułtan Haisam bin Tariq Al Said. W kraju nie ma (w zachodnim rozumieniu tych pojęć) parlamentu i konstytucji, ani partii politycznych, obowiązuje prawo muzułmańskie (szariat). 

W Omanie istnieje bardzo silna tradycja nakazująca kierować się konsensusem, zasięgać rady i konsultować się (szura) przed podjęciem decyzji. Tradycja ta jest zakorzeniona w islamie, ale szczególnie wyraźna w Omanie, prawdopodobnie ze względu na stosunkowo egalitarny charakter dominującej tam szkoły – ibadytyzmu (odłam charydżyzmu, który z kolei wraz szyityzmem i sunnizmem są odłamami islamu). W historii Omanu, madżlis, czyli rady (plemienne, wioskowe itp.) pełniły bardzo istotną rolę, i w społeczeństwie omańskim wyraźne jest podejmowanie decyzji kolektywnie, poprzez budowanie zgody w procesie w którym uczestniczy wiele osób. Tworzy to strukturę trudną do opisania w zachodnich kategoriach politologicznych – ma cechy szerokiego uczestnictwa w procesie politycznym („demokracja”), niemniej formalnie sułtan jest władcą absolutnym. 

Dzięki przebogatej historii Omanu, w kraju tym można spotkać perły architektury i kultury, a nawet myśli technicznej. Niektóre z nich zostały wpisane na listę UNESCO :

• 1987 – Fort Bahla
• 1988 – Stanowiska archeologiczne Bat, Al-Chutm i Al-Ajn
• 2000 – Szlak kadzidła
• 2006 – Systemy nawadniania afladż

Najważniejsze wyniki

Opis

warto wiedzieć? | Poradnik Fly.pl

Wybieraj spośród tysięcy ofert. Najlepsze wczasy i wycieczki z gwarancją najniżej ceny. Z Fly.pl masz pewność najniższej ceny i zawsze udanych wakacji. Zobacz nasze oferty.

Zadzwoń pod numer 22 255 06 06

Oman

Kraj, Środkowy Wschód

Oman, Sułtanat Omanu – państwo w Azji, leżące na Półwyspie Arabskim, nad Morzem Arabskim i Zatoką Omańską. Graniczy ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Arabią Saudyjską i Jemenem. Stolica mieści się w mieście Maskat. Oman należy do Ligi Państw Arabskich., Sułtanat Omanu – państwo w Azji, leżące na Półwyspie Arabskim, nad Morzem Arabskim i Zatoką Omańską. Graniczy ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Arabią Saudyjską i Jemenem. Stolica mieści się w mieście Maskat. Oman należy do Ligi Państw Arabsk

Oman - to "kopalnia" smaków i zapachów. 

Omańska kuchnia to mieszanka najróżniejszych smaków, przypraw i aromatów. Wyraźne są wpływy kuchni indyjskiej, pakistańskiej, irańskiej, ale też północnoafrykańskiej i śródziemnomorskiej. Kurczak, jagnięcina i ryż stanowią podstawę większości dań, ale jada się także wszelkiego rodzaju owoce morza. Do przyprawiania dań używa się najczęściej kardamonu, cynamonu, imbiru, kminu, kurkumy i szafranu.

Tu mamy zamiar doświadczyć wielu doznań kulinarnych.

Wśród nich:

Shuva - marynowane z ostrymi przyprawami mięso wołowe, jagnięcie, kurze lub wielbłądzie, zawijane w liście bananowca i prażone przez wiele godzin w sakwach z liści palmowych, 

Mishkak - rozliczne potrawy z grilla,

Biriani - potrawa z ryżu i mięsa lub jej odmiana: Meleh z soloną i suszoną rybą i suszoną limonką. 

Kawa (jasnopalona, często z cynamonem i goździkami, a także z wodą różaną) i daktyle (250 z 400 odmian występuje w Omanie) są nieodłącznym elementem omanskiej kultury.  Częstowanie kawą jest oznaką gościnności, ale też codziennym rytuałem. Dzbanki ze złocistym napojem i tace wypełnione po brzegi najróżniejszymi odmianami daktyli stoją w hotelach, sklepach, na straganach, a także (podobno) w urzędach, na posterunkach policji czy w bankach. Kawę w Omanie pije się o każdej porze dnia, niemal bez przerwy, za to w niewielkich ilościach. Małe porcje sprawiają, że kawa jest ciągle gorąca.

Karak tea, czyli masala czaj pojawił się w Omanie całkiem niedawno, bo podobno dopiero w 2013 roku. Od tej pory podbija serca Omańczyków, którzy wybierają herbatę gotowaną z mlekiem, cukrem i przyprawami, zamiast kawy z kardamonem. Herbata oraz cienki jak papier omański chleb (Khubz ragag) podawany i zawijany ze śmietaną, serem, miodem lub jajkiem, to najpopularniejszy zestaw na śniadanie.

Laban - to miejscowe jogurty z kminem, czosnkiem, kardamonem lub miętą. 

A na deser: Halva (nie mylić ze znana nam hałwą) w postaci gęstej, słodkiej galarety. 

Jest więc w czym wybierać. 

Smaki Orientu uzupełniają zapachy, i to nie tylko te kulinarne. Wszak Oman jest kolebką kadzidła. 

Tak więc ugruntowani podstawową wiedzą o Omanie będziemy przemierzać ten kraj, dawne szlaki karawan. Odwiedzimy opuszczone wioski, w których czas się zatrzymał, zobaczymy wyłaniające się z pustynnego krajobrazu zamki, zabytkowe meczety i fortyfikacje, przypominające o czasach świetności dawnych kultur. Zachwycać się będziemy bajkowym krajobrazem lazurowego morza i majestatycznych gór. Czekać nas będzie off road po wydmach pustyni, kąpiele w orzeźwiających źródłach ukrytych pośród zielonych oaz. Odwiedzimy tradycyjne souki z przyprawami, z wyrobami ze skóry i ceramiką. Spotkamy się zapewne z gościnnością mieszkańców, wypróbujemy przysmaków kuchni arabskiej, być może przy filiżance kawy porozmawiamy z beduinskimi kobietami o ich życiu na pustyni. 

Do Omanu udamy się wieczorem 18.01. z Warszawy liniami Turkish Airlines do Istambułu (2,5 h lotu), skąd po krótkim postoju, po kolejnym blisko 5-godzinnym locie wylądujemy rankiem 19.01. w stolicy Omanu - Maskacie. 

Czas w Omanie w stosunku do polskiego zimowego wynosi +3 h. 

Zapraszamy do śledzenia naszej 9-dniowej podróży. 

Maria i Tomasz